خوراک را همیشه همراه داشته باشید


تبلیغات

موضوعات

آمار و اطلاعات

  • تعداد مطالب : 89
  • تعداد نظرات : 3
  • بازديد امروز : 120
  • بازديد ديروز : 1493
  • افراد آنلاين : 4
  • تبادل لينك با 8 سايت
  • رپورتاژ ها

  • 

    بازدید : 2,611 views
    نظرات :

    نام رمان : کولی

    نویسنده : مژگان مظفری

    پرتو نور از گوشه یکی از پرده های ماهوتی ، به درون اتاق رخنه کرد سیلوانا با نشاطی فراوان ، پاهایش را از تخت به زیر اورد و صندل های راحتی را که کنار تخت خوابش بود به پا کرد. ناخودگاه به سوی پنجره کشیده شد و به بیرون چشم دوخت.به قدری برف در کوچه و خیابان جمع شده بود که چشم را خیره می کرد ، مخصوصا که با تابش خورشید ، سفیدی برف ، بیشتر به چشم می امد. پرده را انداخت و جلو میز ارایش صورتی رنگ و لوکس خود ایستاد.از بس خوابیده بود چشم هایش پف کرده و خواب الود به نظر می امد.برس را برداشت و بی حوصله به موهای خوش حالتش کشید.به تصویر خود در اینه شکلکی در اورد و با همان لباس خوابش از اتاق خارج شد.از دم در اتاق مادرش الهه را می دید ، که مشغول تهیه ی نهار بود. به او نزدیک شد و گفت :

    – صبح بخیر مامان فداکار!

    الهه ملاقه به دست ، به سویش چرخید و با لبخند گفت :

    – چه عجب ،تنبل خانوم بیدار شدی!

    سیلوانا روی صندلی نشست.موهای جلو صورتش را با تکان سر کنار زد و گفت:

    – تازه زود بیدار شدم ریا، یه امروز و صدقه سری برف تعطیل شدم ، اونم شما نزلشتین بخوابم.

    الهه تند تند غذا را به هم زد.چینی به پیشانیش انداخت و گفت :

    -مگه من بیدارت کردم غر غرو ! حالا خوبه که خودت بیدار شدی.

    – نه ولی هی دارین متلک بارم می کنین…مامان!

    -جانم !

    -امروز بریم « ابعلی » ؟ (بیشتر…)

    ارسال شده در تاریخ ۲۹ اردیبهشت, ۱۳۹۵ - توسط :

    بازدید : 6,231 views
    نظرات :

    نام رمان : بوسه تقدیر

    نویسنده : فریده شجاعی

     

    صدای مهماندار هواپیما از عالمی که در آن غرق بودم بیرون آمدم . مهماندار اعلام کرد که هواپیما هم اینک در فرودگاه بین المللی مهرآباد به زمین نشسته است . من که تشنه دیدن خاک وطنم بودم  چشمانم را گشودم و بوی شهر را با تمام وجود استنشاق کردم.از پنجره هواپیما به بیرون نگاه کردم . حز سیاهی و چراغ های باند فرودگاه چیزی ندیدم . آسمان تیره و سیاه بود و هیچ ستاره ای در سیاهی ظلمانی آن کورسو نمیزد . احساس میکردم قلب من نیز به همان سیاهی آسمان بی ستاره شهرم است. صبر کردم تا مسافرانی که هرکدام مشتاقی برای دیدار داشتند زودتر از من پیاده شوند سپس در حالی که کیف کوچک دستی ام را بر می داشتم با سستی از جا بلند شدم و به عنوان آخرین مسافر از در هواپیما بیرون آمدم . لحظه ای در پلکان هواپیما ایستادم و ریه هایم را از هوایی که سالها به آن عادت کرده و با آن بزرگ شده بودم پر کردم و با کشیدن نفس عمیقی پلکان را یکی یکی تا به آخر طی کردم و پا روی آسفالت خاکستری شهرم گذاشتم. (بیشتر…)

    ارسال شده در تاریخ ۱۳ اردیبهشت, ۱۳۹۵ - توسط :

    قسمت تبليغات بالا

    متن تبلیغات


    ابربرچسب
    اطلاعات سایت