خوراک را همیشه همراه داشته باشید


تبلیغات

موضوعات

آمار و اطلاعات

  • تعداد مطالب : 84
  • تعداد نظرات : 3
  • بازديد امروز : 302
  • بازديد ديروز : 1312
  • افراد آنلاين : 4
  • تبادل لينك با 3 سايت
  • رپورتاژ ها

  • 

    9 sh

    قسمت تبليغات بالا

    متن تبلیغات

    بازدید : 4,295 views

    نام کتاب: تعقیب ذهنی

    ﺷﺮﻳﻞ روﻳﺲ ﺑﻪﻳﺎد ﺁورد ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع از ﻳﮏ ﺑﺎزی درون ﺧﺎﻧﮕﯽ ﺷﺮوع ﺷﺪ، ﻳﮏ ﺑـﺎزیﮐﻪ ﺗﻮام ﺑﺎ اﻧﺪﮐﯽ ﺧﻄﺮ و ﻇﻠﻤﺎت ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ، ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ.

    هیپنوتیزم

    ﺁرﻧﻮﻟﺪ ﻓﻮرﺑﺰ ﮔﻔﺖ: اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮانم دﻳﮕﺮان را هیپنوتیزم ﮐﻨﻢ.

    ‫هیچ ﮐﺪام از ﻣﻬﻤﺎن ها ﻓﻮرﺑﺰ را ﺧﻮب نمی ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﺟﺰ ﺻـﺎﺣﺐﺧﺎﻧـﻪ، ﻳﻌﻨـﯽ ﮐﺎﻧﻴﻨﮕﻬﺎم ها. و طبیعتا ﮐﺴﯽ ﭘﻴﺪا ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ او ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﮐﻨﺪ و ﮐﺴﯽ هـﻢ ﻳﺎﻓـﺖﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ او اﻟﺘﻤﺎس ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﺸﻤﻪ ای از ﮐﺎرش را ﻧﺸﺎن دهد.

    ‫ﻟﻴﺰ ﮐﺎﻧﻴﻨﮕﻬﺎم، ﺑﺎ ادا و اﺻﻮل مخصوص ﺧﻮد ﮔﻔـﺖ: ﺁرﻧﻮﻟـﺪ قبلاً در ﻳـﮏ ﮐﻠـﻮپ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺁرﻧﻮﻟﺪ ﻋﺰﻳﺰ، ﻣﻴﻞ داری ﮔﻮﺷﻪ ای ﻧﺸﺎن ﺑﺪهی؟

    ‫در ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁرﻧﻮﻟﺪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ. ﻣﺮد ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻗﺪ و خیلی ﺷﻮخ و ﺷـﻨﮕﯽ ﺑـﻮد ﮐﻪ ﮔﻴﺮا و ﺟﺎﻟﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽ نمود. ﭼﺸﻤﺎن ﺁﺑﯽ اش ﻗﺎدر ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﺎﮔﻬـﺎن ﺑـﺎ ﻧﮕـﺎهی ﺧﻴﺮﻩ و ﻣﺴﺦ ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﭘﺮﻧﻔﻮذ و ﺑﺴﻴﺎر ﭘﺮ ﻗﺪرت دﺳﺘﻮر دهد. ﺑﻪ هر ﻃﺮﻳﻖ، ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺗﺼﻮر ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻞ روﻳﺲ ﺑﺴﻴﺎر زﻳﺒﺎﺳﺖ و ﺷﺎﻳﺪ هم ﺑـﻪ اﻳـﻦ دﻟﻴـﻞ ﮐـﻪ دخترک ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ رﻳﺸﺨﻨﺪ ﮐﻨﺎن و ظاهری ﻧﺎﺷﯽ از ﻋﺪم اﻋﺘﻘﺎد ﺑﻪ او ﻣـﯽ ﻧﮕﺮﻳـﺴﺖ،ﺷﺮﻳﻞ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد.

    ‫ﭼﺸﻤﺎن ﺁﺑﯽ ﻓﻮرﺑﺰ درون ﭼﺸﻤﺎن او را ﻣﯽ ﮐﺎوﻳﺪ، ﺣﺪود ﺳﯽ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﺑﻌﺪﺷـﺮﻳﻞ ﺑـﻪﺧﻮاب رﻓﺖ، ﻳﻌﻨﯽ دﻗﻴﻘً می ﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ، ﭘﻠﮏ هایش ﺑﺴﺘﻪ ﺷـﺪ اﻣـﺎ هنوز ﺑﺎ ﺑﻴﻬﻮﺷﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی زﻳﺎدی داﺷﺖ. ﺻﺪای ﻓﻮرﺑﺰ را ﮐﺎﻣﻼ واﺿـﺢ و روﺷـﻦ ﻣـﯽﺷﻨﻴﺪ:

    -ﺣﺎﻻ ﭘﻠﮏ هاﻳﺖﺧﻴﻠﯽ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪﻩ اﻧﺪ … دﺳـﺘﺎﻧﺖ هـﻢ ﺳـﻨﮕﻴﻨﻨﺪ … ﺑﺪﻧﺖ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪﻩ … و ﺧﻴﻠﯽ ﺷﻞ… ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ ﺳﺮت ﺳﻨﮕﻴﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨـﺪ … ﮐـﻢ ﮐـﻢ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯽﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮی … ﭘﺎﻳﻴﻦ … ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗـﺮ … ﺑـﺎز هـﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺮ … ﺑﻪ ﺧﻮاب ﺧﻴﻠﯽ ﻋﻤﻴﻘﯽ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ای …

    ‫ﺷﺮﻳﻞ ﺑﻪ ﺁراﻣﯽ ﭘﺎﺳﺦ داد: ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻧﺮﻓﺘﻪ ام، ﺑﻪ ﺧـﻮاب هـﻢ نمی روم ﭼـﻮن ﺻﺪاﻳﺖ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم، ﺗﺎزﻩ، ﺧﻮدم هم ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﮐﻪ ﺧﻮاب ﻧﻴﺴﺘﻢ … روی ﻳﮏ ﺻـﻨﺪﻟﯽ راﺣﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ام و همه در اﻃﺮاف من اند.

    ‫ﺑﺎ تمام اﻳﻦ اﺣﻮال او مجبورر ﺑﻮد ﺑﭙﺬﻳﺮد ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻪ در ﺁن ﺑﻪ ﺳﺮﻣﯽ ﺑﺮد واﻗﻌـًا ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮد. ﺑﺪﻧﺶ ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ اﺣﺴﺎس ﺳﻨﮕﻴﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد و در ﻋـﻴﻦ ﺣـﺎل اﺣـﺴﺎﺳﯽ از ﺑـﯽ وزﻧﯽ در وﺟﻮدش رﺧﻨﻪ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد. هیچ ﻣﻴﻞ ﻧﺪاﺷﺖﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺒﻨﺪد و ﺑﺎ اﻳﻦ که ﺁن ها را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ هم ﮐﻪ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻮد ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑـﺎز ﮐﻨـﺪ، ﺗﻮاﻧـﺎﻳﻴﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ.

    ‫ﺳﺮاﺳﺮ وﺟﻮدش در اﺧﺘﻴﺎر هیپنوتیست  ﺑﻮد، ﺑـﻪ او دﺳـﺘﻮر ﻣـﯽ داد – ﮐـﻪ ﮐﺘـﺎب بخواند – ﻧﺎﻣﻪ ای ﺗﺎﻳﭗ ﮐﻨﺪ – ﻳﮏ ﻟﻴﻮان ﺁب ﺑﻨﻮﺷﺪ … و او ﺁن ﻓﺮﻣﺎن ها را اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﺮد، اﮔﺮﭼﻪ ﺣﺘﯽ ﺧﻮد ﺷﺮﻳﻞ هم ﻣﯽ داﻧﺴﺖ و ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ هم ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪﺁن وﺳﺎﻳﻞ در دﺳﺘﺶ وﺟﻮد ﻧﺪارﻧﺪ و ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳـﻦ ﮐـﻪ از انجام ﺁن اﻋﻤﺎل احمقانه اﺣﺴﺎس ﺧﺸﻢ ﺑﻪ او دﺳﺖ ﻣﯽ داد، اﻣﺎ ﭼﺎرﻩ ای ﺟﺰ اﻃﺎﻋﺖ ﻧﺪاﺷﺖ.

    ‫ﻓﻮرﺑﺰ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ روی ﻣﭻ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺁن ها را ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ی ﺻـﻨﺪﻟﯽ ﺑﺒﻨـﺪد.از ﺁن ﭘﺲ ﺷﺮﻳﻞ ﻗﺎدر ﻧﺒﻮد ﺗﺎ دﺳﺘﺎﻧﺶ را از روی دﺳﺘﻪ ی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺟﺪا ﮐﻨـﺪ، ﺣﺘـﯽ ﺧﻮد ﺷﺮﻳﻞ هم ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻃﻨﺎﺑﯽ در ﮐﺎر ﻧﻴﺴﺖ. اﻳﻦﺑﺎزی هم ﭼﻨﺎن اداﻣﻪ ﻳﺎﻓـﺖ و ﺷﺮﻳﻞ تمام ﺁن ﻣﺪت را ﺑﺎ اﺣﺴﺎس حماقت، ﻓﺮﻳﺐﺧـﻮردﮔﯽ، ﺑﺎزﻳﭽـﻪ ﻗـﺮار ﮔـﺮفتن ودرﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﺳﭙﺮی ﮐﺮد.

    ‫ﺑﺎ تمام  اﻳﻦ اﺣﻮال، ﺳﺮانجام وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﻮرﺑﺰ او را ﺑﺎ ﺑﺸﮑﻨﯽ ﺑﻪ هوﺷـﻴﺎری ﺑـﺎزﮔﺮداﻧﺪ، ﺷﺮﻳﻞ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ و ﺷﻮﺧﯽ در ﻣﻮرد ﺁن دﻗﺎﻳﻖ ﺻﺤﺒﺖﮐﺮد و ادﻋـﺎ داﺷـﺖ ﮐـﻪ تمرین ﺧﻮﺑﯽ اﺳﺖ. ﻓﻮرﺑﺰ ﻃﻌﻤﻪ ی دﻳﮕﺮی ﻳﺎﻓﺖ و ﺷﺮﻳﻞﺧﻮد را ﺑﻪ ﮐﻨﺎری ﮐﺸﻴﺪ و ﺑﺎ ﺳﭙﺎس ﮔﺰاری از ﺻﺤﻨﻪ ی نمایش ﺑﻴﺮون رﻓﺖ.

    ‫وﻳﻨﺖ ﻣﺎرون، ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺷﺮﻳﻞ ﺑﻪ راﻩ اﻓﺘﺎد. وﻳﻨﺖ ﺟـﻮاﻧﯽ ﺧـﻮش ﻗﻴﺎﻓـﻪ و ﺳـﻴﻪ ﭼﺮدﻩ، ﺣﺪودا ﺳﯽ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﻪ و دارای همسری زﻳﺒﺎ و ﻣﻮﺑﻮر ﺑﻮد. ﺷﺎﻳﺪ ﺷـﺮﻳﻞ ﺑـﻪ ﺳﻪ ﻳﺎ ﭼﻬﺎر ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ وﻳﻨﺖ هم ﺣﻀﻮر داﺷﺖ.

    ‫وﻳﻨﺖ از او ﭘﺮﺳﻴﺪ: ازهپنوتیزم ﺷﺪن ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ داﺷﺘﻴﺪ؟

    ‫- ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺟﺎﻟﺒﯽ اﺳﺖ.

    ‫- ﻧﻪ، ﻧﻴﺴﺖ …

    ‫و ﺑﺎ لحنی اﻧﺘﻘﺎد ﺁﻣﻴﺰ اداﻣﻪ داد: ﺧﻴﻠﯽ هم از ﺁن ﻧﻔﺮت داﺷﺘﻴﺪ. تمام ﻣﺪت ﺑـﺎ ﺁن ﻳﺎرو ﻣﺒﺎرزﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدﻳﺪ.

    ‫ﺑﺮای لحظه ای ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻪ وﻳﻨﺖ ﻧﺰدﻳﮏ ﺷﺪ و ﺑﺎ اعتراض ﭘﺮﺳـﻴﺪ: شما از ﮐﺠـﺎ ﻣـﯽ داﻧﻴﺪ؟

    ‫وﻳﻨﺖ ﺗﺒﺴﻤﯽ ﮐﺮد و دﻧﺪان های ﺳﻔﻴﺪش را نمایان ﮐﺮد: در ﻣﻮرد هپنوتیزم ﮐﻤـﯽ اﻃﻼع دارم. ﮔﺎهی اوﻗﺎت، ﻳﮑﯽ از ﻣﻮاردی ﮐﻪ اﺗﻔﺎق ﻣﯽ اﻓﺘﺪ اﻳﻦ اﺳﺖ: ﻓﺮدی ﮐـﻪ تحت ﻧﻴﺮوی هپنوتیزم ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ دارای ﻧﻴﺮوی ﺗﻠﻪﭘﺎﺗﯽ  ﻗﺪرت ﻣﻨﺪی اﺳﺖ ﮐـﻪ درﺁن ﻣﺪت اﻳﻦﻧﻴﺮو ﺑﻪ ﺷﺪت تحریک ﻣﯽ ﺷﻮد. ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻦ وشما دارای ﻃﻮل اﻣﻮاج ﻣـﺸﺎﺑﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﻪ هر ﺣﺎل، تمام ﻣﺪت  ذهن شما را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪم، تمام ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻳﺪ. ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻪ ﻓﻮرﺑﺰ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻴﺪ: ” ﻧﻪ، ﻣﻦ اﻳﻦ ﮐﺎر را نمی ﮐـﻨﻢ … ﻣـﻦ ﮐـﻪ ﻟﻴﻮان دﺳﺘﻢ ﻧﻴﺴﺖ … شما ﮐﻪ ﻃﻨﺎب ﻧﺪارﻳﺪ ﺗﺎ ﻣﺮا ﺑﺎﺁن ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ. ” در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ هم ﺑﻮدﻳﺪ.

    ‫ﺷﺮﻳﻞ ﺑﺎ لحنی ﺧﺸﻦ ﺟﻮاب داد: شما اﻳﻦ ها را از ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮﻩ ام ﺗﺸﺨﻴﺺ دادﻩ اﻳﺪ.

    ‫وﻳﻨﺖ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ هنوز ﺑﻪ او ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زد، ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد: ﺣﺎﻟـﺖﭼﻬـﺮﻩ ﺗـﺎن ﮐﺎﻣﻼ ﮔﺸﺎدﻩ و ﺁرام ﺑﻮد از هر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاهید ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ.

    ‫وﻳﻨﺖ در اﻧﺘﻈﺎر ﺟﻮاب ﻣﺎﻧﺪ، اﻣﺎ او ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ. ﭘﺲ اداﻣﻪ داد: ﺟﺎﻟـﺐ اﺳـﺖ ﻧﻪ؟ اﻳﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ نمی ﮐﻨﻴﺪ؟

    ‫- نمی دانم.

    ‫- ﻧﮕﺮان اﻳﻦ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ همیشه ﺑﺘﻮانم اﻓﮑﺎرﺗـﺎن را بخوانم. ﭼـﻮن اﻳـﻦ ﻃـﻮرﻧﻴﺴﺖ، ﻳﻌﻨﯽ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺎدﮔﯽ ها هم ﻋﻤﻠﯽ ﻧﻴﺴﺖ.

    ‫ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺁﻣﺪ. ﺁن دو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ. دﻳﮕﺮان همگی ﺳﺮﮔﺮم تماشای  ﺁرﻧﻮﻟﺪ ﻓﻮرﺑﺰ وﺣﺮﮐﺎﺗﺶ ﺑﻮدﻧﺪ.

    ‫وﻳﻨﺖ ﮔﻔﺖ: ﻧﻴﺮوهای ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﯽ تحت ﺷﺮاﻳﻂ هپنوتیزم دارای ﻗﺪرت بیشتری هـﺴﺘﻨﺪ،همان ﻃﻮر ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ممکن اﺳﺖ ﺑﺘﻮانم در اوﻗﺎت دﻳﮕﺮ اﻓﮑﺎر شما را ﺑﻪﺻﻮرت اﺗﻔـﺎﻗﯽ و ﻣﻮرد ﺑﻪ ﻣﻮرد بخوانم. ﺑﻪ همین ﺗﺮﺗﻴﺐ شما هم ﻣﯽﺗﻮاﻧﻴﺪ ﻓﮑﺮ ﻣﺮا بخوانید. اﻳـﻦ ﻧﻴﺮو ﻣﻌﻤﻮﻻ در هر دو ﺟﻬﺖ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و همان ﻃﻮر ﮐﻪﮔﻔﺘﻢ ﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﮐـﻨﻢ ﻣـﻦ وشما روی ﻃﻮل ﻣﻮج ﻳﮑﺴﺎﻧﯽ هستیم.

    ‫ﺷﺮﻳﻞ ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﺧﻮب، ﭘﺲ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﻣﻦ اﻻن ﺑﻪ ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؟

    ‫وﻳﻨﺖ ﻣﺮدد ﻣﺎﻧﺪ. مستقیما درون ﭼﺸﻤﺎن او را ﻣﯽ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و ﺷﺮﻳﻞ ﺑﻪ زحمت ﻧﮕـﺎﻩ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ او ﺗﻼﻗﯽ داد و ﺳـﺮانجام وﻳﻨـﺖﮔﻔـﺖ: شما از ﺁن ﭼـﻪ ﮔﻔﺘـﻪ ام ﺧﻮﺷﺘﺎن ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ و ﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﻴﺪ دﻧﻴﺎی ﺧﺼﻮﺻﯽ درون شما ﻣﻮرد حمله ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘـﻪ.

    ‫اساسا ﮐﻞ ﻣﺴﺄﻟﻪ شما را ﺁزار ﻣﯽ دهد. و ﺣﺎﻻ؛ ﺟﻮاِب های ، هوی  اﺳﺖ، ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻴﺪ ﻣﻦ در ﭼﻪ ﻓﮑﺮی هستم؟

    ‫ﺷﺮﻳﻞ ﺑﺪون ارادﻩ و ﺧﻮاﺳﺖ واﻗﻌﯽ ﺑﻪ او ﺧﻴﺮﻩ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ، ﺁﻳﺎ ﺳﻌﯽ داﺷﺖ ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻴﺮﻩ و ﻗﻬﻮﻩ ای رﻧﮓ وﻳﻨﺖ وﺟﻮد داﺷﺖ  بخواند؟ ﻳـﺎ اﻳـﻦ ﮐـﻪ ازدرون ﺁن دو ﭼﺸﻢ، ﺑﻪ ﻓﺮاﺳﻮی ﻧﮕﺎهش… ﺑﻪ اﻓﮑﺎرش ﺧﻴﺮﻩﺷﺪﻩ ﺑﻮد؟

    ‫ﺳﭙﺲ در ﻣﺎورای ارادﻩ و ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﻟﺐ ﮔﺸﻮد و ﮔﻔﺖ: ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ شما ﻣـﺮا زن ﺳﻬﻞ اﻧﮕﺎری ﻓﺮض ﻣﯽ ﮐﻨﻴﺪ.

    ‫وﻳﻨﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ: هیچ نمی دانم از ﭼﻪ ﻗﺪرﺗﯽ اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﮐﺮدﻳﺪ، ﺣﺘﯽ نمی دانم ﮐﻪ اﻳﻦ ﻧﻴﺮو، ﻧﻴﺮوی ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ، اﻣﺎ ﺧﻴﻠﯽﺑﻪ اﻓﮑﺎر ﻣﻦ ﻧﺰدﻳﮏ اﺳﺖ.

    ‫ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺰدﻳﮏ …

    ﻣﺎﻩ ها وﻳﻨﺖ را ﻧﺪﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ هم ﺑـﻪ ﻃـﻮر ﻧـﺎﺧﻮد ﺁﮔـﺎﻩ ﺳـﻌﯽ داﺷـﺖ او را از اﻓﮑﺎرش ﺧﺎرج ﮐﻨﺪ. در ﻋﺮض اﻳﻦ ﻣﺪت ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﯽ دو ﺑﺎر ﺑﻪ او ﻓﮑﺮ ﮐـﺮد اﻣـﺎ ﺑـﻪ هیچ وﺟﻪ اﺣﺴﺎس درﻳﺎﻓﺖ ﭘﻴﺎﻣﯽ از ﺟﺎﻧﺐ وﻳﻨﺖ ﻧﮑﺮد، ﭘﻴﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﻳﺶ ارزش داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻋﻼوﻩ ﺧﻮد او ﻧﻴﺰ ﺑﺮای وﻳﻨﺖ ﭘﻴﺎﻣﯽ ارﺳﺎل ﻧﮑﺮد، دﺳﺖ ﮐﻢ ﺧﻮد او ﭼﻨﻴﻦﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد.

    ‫ﺑﻪ هر ﺻﻮرت ﻳﮏ ﺑﺎر ﭘﺎوﻻ ﻣﺎرون را در رﺳﺘﻮراﻧﯽ دﻳـﺪ … همان همسر زﻳﺒـﺎ وﻣﻮﺑﻮر وﻳﻨﺖ. ﭘﺎوﻻ در ﮔﻮﺷﻪ ای دﻧﺞ، ﺳﺮ ﻣﻴﺰی ﺑﺎ روﺷﻨﺎﻳﯽ ﺑـﺴﻴﺎر ﮐـﻢ در ﮐﻨـﺎرﻣﺮدی ﻧﺸﺴﺘﻪ و رﻓﺘﺎری از ﺧﻮد ﺁﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ هـﻴﭻ وﺟـﻪ از زﻧـﯽ ﻣﺘﻌﻬـﺪ اﻧﺘﻈﺎر نمی رود. اﻳﻦ ﺑﺮﺧﻮرد ﺷﺮﻳﻞ را ﺑﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ دﻟﻴﻞﺣﻴﺮت زدﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد.

    ‫اول ﻋﺪم ﺗﻌﻬﺪ ﺁﺷﮑﺎر ﭘﺎوﻻ و اﻳﻦ ﮐﻪ او ﺑﻪ ﻣﺮد ﺧﻮش ﻇﺎهری ﭼـﻮن وﻳﻨـﺖ ﻣـﺎرون ﻧﻴﺰ وﻓﺎدار ﻧﻴﺴﺖ. وﻳﻨﺖ ﻣﺮدی ﺟﺬاب و ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺑـﻮد ﮐـﻪ در ﮐـﺎر ﺗﺒﻠﻴﻐـﺎت هـﻢ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯽ نمود ﭘﺲ ﭼﺮا ﭘﺎوﻻ ﺑﺎﻳﺪ از زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ او اﺣﺴﺎس رﺿـﺎﻳﺖ ﻧﺪاﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟

    ‫ﻣﺪﺗﯽ از اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﮔﺬﺷﺖ، ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮏ ﻣﺎﻩ ﻣﯽ ﺷـﺪ ﮐـﻪ ﺷـﺮﻳﻞ ﺑـﻪﺗـﺪرﻳﺞ ﻣﺘﻮﺟـﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﻋﺠﻴﺐ ﮐﻪ در وﺟﻮدش ﻣﻮج ﻣﯽ زد ﺷﺪ. اﺣﺴﺎس؟ …

    اﻣﺎ ﻧـﻪ، او ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎل واژﻩ ی بهتری ﺑﻮد ﺗﺎ ﺁن ﭼﻪ را در ﺧﻮد تجربه ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺗﺸﺮﻳﺢ ﮐﻨﺪ. ﻣﻨﻊ ﺷـﺪﮔﯽ …اﺣﺴﺎس ﻋﺪم ﺳﻬﻞ اﻧﮕﺎری … اﺣﺴﺎﺳﯽ ﮐﻪ در زﻣﺎﻧﯽ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ و ﺑﯽ هیچ دﻟﻴﻞ ﺷﺨـﺼﯽاو را در ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﺑﯽ ﺳﺒﺐ ﮐﻪ ﺁن اﺣﺴﺎس در زﻣﺎﻧﯽ ﺑـﻪ او روی ﺁوردﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ همه ی اﺑﻌﺎد زﻧﺪﮔﯽ اش رﺿﺎﻳﺖ بخش و ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﯽ نمود.

    ‫ﺷﺮﻳﻞ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﺑﺎ ﺁﻟﻦ رﻳﭽﻤﻮﻧﺪ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐـﻪﺁﻟـﻦ همان ﻣﺮدی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎل ها در روﻳﺎﻳﺶ ﭘﺮوراﻧﺪﻩ و اﻧﺘﻈﺎرش را ﮐﺸﻴﺪﻩ اﺳﺖ. ﺁﻟﻦ ﻣـﺮدی ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺎﻣﺖ، اﻓﺘﺎدﻩ و ﺧـﻮش ﻗﻴﺎﻓـﻪ، ﺑﻠﻨـﺪ همت، دوﺳـﺘﺪار او و دارای اﺣـﺴﺎﺳﯽ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او ﺑﻮد.هراز گاهی ﺑﺎ هم ﺑﻪ ﮔﺮدش ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ و وﻗﺘﯽ ﺷـﺮﻳﻞ،ﭘﺎوﻻ را در ﺁن رﺳﺘﻮران دﻳﺪﻩ ﺑﻮد ﻧﻴﺰ، ﺁﻟﻦ همرا ه شریل ﺑـﻮد. زﻧـﺪﮔﯽ ﺑـﻪ ﺷـﺮﻳﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زد و وﻋﺪﻩ ی ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ بیشتری را ﻧﻴﺰ ﻣﯽ داد.

    ‫اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﺁن اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻧﺎرﺳﺎ، اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﮐﻪ هراز ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻩ در او ﻣﻮج ﻣﯽ زد،اﻣﻮاﺟﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﯽ در نهان ﮔﺎﻩ وﺟﻮدش ﺑﻪ تهدید در ﮐﻤﻴﻦﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺣﺘﯽ ﻓﺮاﺗﺮ ازﺁن، ﭘﺎﺳﺦ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁن تهدیدات دادﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ … ﻧﻮﻋﯽ ﺧﺸﻢ ﻣﺒﻬﻢ … ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻔﺮت … ﺷﺎﻳﺪ هم ﺣﺴﺎدت … ﺣﺴﺎدت! ﻧﺰدﻳﮏ ﺑﻮد از ﻓﮑـﺮ ﮐـﺮدن ﺑـﻪ اﻳـﻦ واژﻩ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ در ﺁﻳﺪ. ﺁﺧﺮ او دﻟﻴﻠﯽ ﺑﺮای ﺣﺴﺎدت نمی دﻳﺪ. ﺁﻟـﻦ از او ﺗﻘﺎﺿـﺎی ازدواج ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد و او ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ هﺮ ﳊﻈﻪ ﮐﻪ ارادﻩ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻟﻦ دﺳﺖ ﻳﺎﺑـﺪ. ازﻃﺮﻓﯽ اﻳﻦ را هم ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻟﻦ ﺑﺎ هیچ دختری دﻳﮕﺮی ﺑﻴﺮون نمی رود. ﭘﺲ ﭼـﺮا وﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﻴﻞ وﻗﺘﯽ ﺁﻟﻦ را در زﻧﺪﮔﯽ اش دارد، ﺑﻪ دﻳﮕﺮی ﺣﺴﺎدت ﮐﻨﺪ؟

    ‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺴﺎب، اﺣﺴﺎس ﺣـﺴﺎدت وﺟـﻮد ﻧﺪاﺷـﺖ … ﺣـﺴﻮد ﻧﺒـﻮد … ﻧـﻪ، اﺣـﺴﺎسﺣﺴﺎدت؟! …

    ‫ﭘﺲ ﭼﺮا او اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ … ؟

    ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﻣﻐﺰش ﺧﻄﻮر ﮐﺮد.

    ‫روز ﺳﺨﺘﯽ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد، در محل ﮐﺎرش روزی ﻣـﺸﮑﻞ و ﺧـﺴﺘﻪﮐﻨﻨـﺪﻩ را ﮔﺬراﻧﺪﻩ و اﺻﺮار ﺑﻴﺶ از ﺣﺪ ﺁﻟﻦ ﺑﺮای رفتن ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎ را ﺑﺎ زحمت رد ﮐﺮدﻩ ﺑـﻮد.ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد و در تخت  و اﺗﺎق ﺧﻮاب ﺗﺎرﻳﮑﺶ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﯽ رﻓﺖ.ﺷﺎﻳﺪ هﻢ در ﺁن لحظه ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن واﻗﻌﻪ ای ﺑﺮ او رخ داد. ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﺷﺪﻳﺪی از ﺟﺎ ﺟﺴﺖ و ﺑﺮای لحظه ای ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ و ﺧﺸﮏ ﮐﻨﻨﺪﻩ، لحظه ای دردﻧـﺎک،دﻳﮕﺮ در اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺶ ﻧﺒﻮد، ﺑﻠﮑﻪ در ﺁن رﺳﺘﻮران ﺗﺎرﻳﮏﺑﻮد. ﭘﺎوﻻ ﻣﺎرون در ﺁنﮔﻮﺷﻪ ی دﻧﺞ و ﺑﺎ ﺁن ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ و در ﮔﻮش او نجوا ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖزﻳﺮ ﭼﺎﻧﻪ ی ﺧﻮد ﻣﯽ زد. دهانش ﺑﻪ ﮔﻮش ﺁن ﻣﺮدک ﮐﺎﻣﻼﻧﺰدﻳﮏ و ﮐﻼﻣﺶ ﻧـﺎ ﻣﻔﻬـﻮمﺑﻪ ﮔﻮش ﺷﺮﻳﻞ ﻣﯽ رﺳﻴﺪ. ﺁن ﮔﺎﻩ ﭘﺎوﻻ روی ﮔﺮداﻧﺪ؛ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﺁزردﻩ ﺷـﺪﻩ ﺑﺎﺷـﺪ،

    ‫تمام رخ ﺑﻪ او، ﺑﻪ ﺷﺮﻳﻞ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮﻩ اش ﺑﺮای ﺛﺎﻧﻴﻪ ای ﺑـﻪ هـﻴﭻ روی ﻣﻌﻨﯽ ای نمی داد، ﺳﭙﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺸﺎدﻩ و دهانش ﺑﺎز ﺷﺪ. ﻓﻘـﻂ ﻳـﮏ ﮐﻠﻤـﻪ ادا ﮐﺮد، ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﯽ ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﺎلحنیﮐﻪ ﺟﺎ ﺧﻮردﮔﯽ و ﻋﺪم اﻧﺘﻈﺎر ﮐـﺎﻣﻼ در ﺁن محسوسﺑﻮد:

    -وﻳﻨﺖ!

    ‫ﺗﺼﻮﻳﺮ مجسم درهن ﺷﺮﻳﻞ رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺖ. ﺣﺎﻻ دوﺑﺎرﻩ ﺷـﺮﻳﻞ روﻳـﺲ در اﺗـﺎق ﺧـﻮاﺑﺶ ﺑﻮد، درﺁن اﺗﺎق ﺗﺎرﻳﮏ. ﺳﺎﻟﻦ رﺳﺘﻮران، ﺁن ﻏﺮﻳﺒﻪ و همه ﭼﻴﺰ دﻳﮕـﺮ ﺁن ﺻـﺤﻨﻪ از ذهنش ﭘﺎک ﺷﺪﻩ ﺑﻮد.

    ‫اﻣﺎ ﭼﻴﺰی ﮐﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮد ﭼﻪ ﺑﻮد؟

     در درون وﺟﻮد ﺷﺮﻳﻞ روﻳـﺲ، ﺁﺗـﺶ ﺧـﺸﻤﯽ اﻧﻔﺠﺎرﮔﻮﻧﻪ … ﻧﻔﺮت … ﺣﺴﺎدت! دﺳﺘﺎﻧﺶ ﭘﺘﻮ را ﺑﻪﺣﺎﻟﺖ ﻓﺸﺮدن ﮔﻠﻮﻳﯽ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ کشتن، ﭼﻨﮓ زدﻩ ﺑﻮد، دهانش ﮐﺞ و ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﺑﻪ ﻇﻠﻤﺖ اﺗﺎق ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد. ﺑﺮای ﻣﺪت ﻳﮏ ﻳﺎ دو دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻪ همین ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺘﺸﻨﺞ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﺗﺎ ﺁن اﺣﺴﺎس ﻧﺎرﺳﺎ ﻓـﺮوﮐﺶ نمود و او را در تخت، ﻏﺮق ﺷﺪﻩ و وارﻓﺘﻪ رهاﺳﺎﺧﺖ. ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺪﻧﺶ از ﺷﺪت ﻋـﺮق ﺑـﻪﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻟﺰج و ﺧﻴﺲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد.

    ‫ﺁن ﮔﺎﻩ ﺷﺮﻳﻞ دﻗﻴﻘﺎ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﭼﻴﺴﺖ؟ وﻳﻨﺖ ﻣﺎرون، همسرش را در ﮐﻨـﺎر ﺁن ﻏﺮﻳﺒﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد، وﻳﻨﺖ ﻣﺎرون ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺧﺸﻤﯽ ﺧﺎرق اﻟﻌﺎدﻩ و ﺗـﻮام ﺑـﺎ ﺣـﺴﺎدت داﺷﺖ. و او، ﺷﺮﻳﻞ روﻳﺲ از ﺁن ﺧﺸﻢ و اﺣﺴﺎس وﻳﻨﺖﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮد، ﭼﻮن در ﺁن لحظه  و در ﺁن رﺳﺘﻮران؛ ﺧﻮد ﺑﻪ همراه  وﻳﻨﺖ ﻣﺎرون ﺑﻮد و ﺑﻪ همین دﻟﻴﻞ اﻓﮑـﺎر وﻳﻨـﺖ را ﺧﻮاﻧﺪﻩ، ﺑﻠﮑﻪﻓﺮاﺗﺮ از ﺁن، ﺧﻮد درذهن او ﺑﻮد.

    ‫ﭘﺲ او و وﻳﻨﺖ ﻣﺎرون دارای ﻃﻮل ﻣﻮج ذهنی ﻳﮑﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ.ﺁﻟﻦ را از اﺳﺮار ﺧﻮد ﺑﺎ خبرﻧﺴﺎﺧﺖ، هیچﮐﺲ را از ﺁن ﺣﺎﻻت ﺁﮔﺎﻩﻧﮑﺮد. تصمیم ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮای ﺟﺴﺘﺠﻮی ﺁرﻧﻮﻟﺪ ﻓﻮرﺑﺰ ﺗﻼش ﮐﻨﺪ، همان هﻴﭙﻨﻮﺗﻴـﺴﺖ را، ﺗـﺎ از اوﮐﻤﮏ ﺑﮕﻴﺮد. ﺗﺼﻤﻴﻢ داﺷﺖ ﺧﻮد را از ﺷﺮ ﻃﻴﻒ ﻃﻮل ﻣﻮج اﻓﮑـﺎر وﻳﻨـﺖ ﻣـﺎرون رهـﺎﮐﻨﺪ. ﺑﻪ هیچ روی ﻣﺎﻳﻞ ﻧﺒﻮد ذهنش را ﺑﺎ دﻳﮕﺮی ﺑﻪ اشتراک ﮔﺬارد. اﻣﺎ ﺑـﺎ اﻳـﻦ همه ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻓﻮرﺑﺰ ﻧﮕﺸﺖ. تمام اﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎت ﺑﻪ ﻧﻈﺮﺑﻴﺶ از ﺣﺪ ﻣﺴﺨﺮﻩ و ﺧﺠﺎﻟـﺖ ﺁور و در واﻗﻊ ﺑﻴﺶ از ﺣﺪ ﺧﺎرق اﻟﻌﺎدﻩ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ.

    ‫ﺑﻪ هیچ وﺟﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ اﻋﺘﻘﺎد ﺑﺮ ﺁن اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻧﺒﻮد. اﻳـﻦ ﻣـﺴﺎﻟﻪﮐـﺎﻣﻼ اﻣﮑـﺎن ﭘﺬﻳﺮ اﺳﺖ، اﻳﻦ ﻃﻮر ﻧﻴﺴﺖ؟ ﻳﻌﻨﯽ اﻳﻦ اﻣﮑﺎن وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﮐﻪ او ﺁن ﺷﺐ در اﺗـﺎق ﺧﻮاﺑﺶ، ﺧﻮاب ﻣﯽ دﻳﺪﻩ؟ ﻳﮏ ﺑﺎر ﭘـﺎوﻻ ﻣـﺎرون را در ﺁن رﺳـﺘﻮران دﻳـﺪﻩ ﺑـﻮد و ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻳﻦ اﻣﮑﺎن وﺟﻮد دارد ﮐﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺁن ﺟﺮﻳﺎن ﺧﻮاب دﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. و همان ﻃﻮر ﮐﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد، ﺧﻮاﺑﯽ ﮐﻪ دﻳﺪﻩ ﺑﻮد او را در ﺟﺎی وﻳﻨﺖﻣﺎرون و در ذهـﻦ او ﻗﺮار دادﻩ اﺳﺖ.

    ‫ﺑﺮای اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻴﻬﯽ وﺟﻮد دارد. و ﺁن ﻳﻌﻨﯽ ﻗﺪرت ﺗﻠﻘﻴﻦ. ﺗﻠﻘﻴﻨـﯽ ﮐـﻪ وﻳﻨﺖ ﻣﺎرون ﺑﻪ او تحمیل ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد، ﺗﻠﻘﻴﻦ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺁن دو روی ﻃـﻮل ﻣـﻮج ﻳﮑـﺴﺎن ذهنی هﺴﺘﻨﺪ.

    ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺗﺮﺟﻴﺢ داد ﮐﻪ ﺑﺎ هیچ ﮐﺲ در اﻳﻦ ﺧـﺼﻮص ﺻـﺤﺒﺘﯽ ﻧﮑﻨـﺪ و ازهمین رو اﺣﺴﺎس ﺗﺎﺳﻒ و ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ هفته ﺑﻌﺪ، روز ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ﺑـﻮد ﮐـﻪ در ﺗﺎرﻳﮏ و روﺷﻦ ﻏﺮوب، ذهنیاتش دوﺑـﺎرﻩ ﺑـﻪ درون جمجمه ی وﻳﻨـﺖ ﻣـﺎرون راﻩﻳﺎﻓﺖ، ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪ، اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ را درک  نمود ومترصدﻋﻤﻠﯽ ﺷﺪ.

    ‫ﺷﺮﻳﻞ اﻳﻦ ﺑﺎر ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد. ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻴﺰ ﺗﻮاﻟﺖ ﻧﺸـﺴﺘﻪ و ﻣـﺸﻐﻮل ﺷـﺎﻧﻪ ﮐـﺮدن ﮔﻴﺴﻮاﻧﺶ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺁﻳﻨﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻗﺮار ﺑﻮد ﺁﻟﻦﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ اﻣﺎ ﻧـﻴﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺗﺎﺧﻴﺮ داﺷﺖ. اﻓﮑﺎرش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺁﻟﻦ ﺑﻮد و ﻧﻪ وﻳﻨﺖﻣﺎرون. اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﮐﺸﺸﯽ ﺗﻨﺪ و ﺷﺪﻳﺪ و ﺑﺎ ﻗﺪرﺗﯽ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎوﻣﺖ، از ﺁﻟﻦ روی ﮔﺮدان ﺷﺪ، ﺣﺘـﯽ ﺗـﺼﻮﻳﺮ ﺧﻮدش از ﺁﻳﻨﻪ محو ﺷﺪ، دﻳﮕﺮ ﻧﮕﺎهش درون ﺁﻳﻨﻪ رانمی ﮐﺎوﻳﺪ، ﺑﻠﮑﻪ در همان ﺣـﺎل ﻣﯽ دﻳﺪ ﮐﻪ از ﺷﻴﺸﻪ ی ﺟﻠﻮی اﺗﻮﻣﺒﻴﻠﯽ ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﻣﯽﻧﮕﺮد.

    برای خواندن ادامه این رمان زیبا و جذاب لطفا لینک دانلود کتاب را از قسمت زیر دریافت نمایید

     

      دانلود این کتاب

      کلمه عبور: www.iranromance.com

      منبع: IranRomance.com

    Related Posts via Categories

    +

    ارسال شده در تاریخ ۱۶ آبان, ۱۳۹۱ - توسط :

    نظرات

    قسمت تبليغات بالا

    متن تبلیغات


    ابربرچسب
    اطلاعات سایت